جماعة من افاضل المتأخّرين ، و ادرك اواخر زمان فخر الدين الرازى و شهاب الدّين السهروردىّ ، و محيى الدين بن العربى و اثير الدين مفضّل - الابهرى » اين مطلب اشتباه است ، زيرا فخر الدين رازى بسال 606 ، و سهروردى بسال 632 ، و محيى الدين بسال 638 ، وفات كرده‌اند ، و قطب الدين در سال 634 به دنيا آمده ، پس اوّلى 28 سال پيش از ولادت او وفات كرده ، و دوّمى دو سال ، و در وقت وفات سوّمى قطب الدين دو ساله بوده است ، « و كان من جامعيّته للعلوم اشتهر بلقب العلامة « 1 » و له مؤلّفات مبسوطة : منها شرح قانون الطب ، و شرح حكمة الاشراق ، و شرح اصول ابن الحاجب ، و شرح مفتاح السكّاكى ، و غرّة التّاج » غرّة التاج غلط و صحيح درّة التّاج است ، مورّخينى كه فارسى زبان نيستند همه به همين اشتباه رفته‌اند ، حاجى خليفه نيز اين كتاب را يك بار بنام درّة التّاج ايراد كرده ، بار ديگر بنام غرّة التّاج ، و مؤاخذهء اين اشتباه بكازرونى كه فيلسوف ، و همشهرى و شاگرد غياث الدين منصور است بيش از ديگران متوجّه است ، « و رسالة الوجيزة فى تحقيق معنى التصوّر و التّصديق تدل على كمال تتبّعه و استحضاره » ديگران اين رساله را بقطب الدين رازى ( متوفى 766 ) نسبت داده‌اند ، نسخ رساله نيز عموما منسوب برازى است ، و به همين عنوان متن رساله در تونس بسال 1281 چاپ شده ، و شرح شده - و نيز با شرح در يك مجموعه در هند بسال 1287 بچاپ رسيده است « 2 » ، « و كان عمره قريبا من تسعين سنة » اين كلمه نيز ظاهرا سبعين بوده ، و بتسعين تحريف شده است ، چه اگر چنين نباشد لازم آيد : وى در حدود 620 متولّد شده باشد ، و اين مخالف است با آنچه ديگران از قبيل ابو الفداء

--> ( 1 ) - مصنّف را هيچ يك از معاصرين او بلقب علامه ياد نكرده‌اند ، و بسبب همين جامعيت بعدها در السنهء دانش‌پژوهان بلقب « علامهء شيرازى » معروف شده است ، براى امتياز از همشاگرديش علامهء على الاطلاق - يعنى : علامهء حلّيّ ، و ظاهرا اين دو نفر نخستين كسانى هستند كه به اين لقب معروف شده‌اند ، از كتب لغت ، و بعض اخبار بدست ميآيد كه در عصر جاهليّت و در صدر اسلام « علّامه » بعلماى انساب مىگفته‌اند . ( 2 ) - معجم المطبوعات 918 - 919 ، و 1985 ،